صبح جمعه بود، ولی برای سارا هیچ فرقی با شنبه نداشت. با صدای جلز و ولزِ روغن تو ماهیتابه و اخبارِ تلویزیون که بابا همیشه بلندش می‌کرد، چشمش رو باز کرد. پتو رو کشید روی سرش. دلش نمی‌خواست با واقعیت روبرو بشه. واقعیت این بود: سارا، ۳۱ ساله، لیسانس گرافیک، بعد از ۴ سال زندگی مشترک و ۶ ماه دوندگی تو دادگاه خانواده، حالا برگشته بود خونه‌ی اولش. فقط فرقش این بود که دیگه اتاق خودش رو نداشت. اتاقش شده بود قلمروِ داداش کوچیکه و سارا شب‌ها روی کاناپه‌ی پذیرایی می‌خوابید. هر صبح که بیدار می‌شد، کمردردش بهش یادآوری می‌کرد که چقدر عقب‌گرد کرده. گوشیش رو از زیر بالش کشید بیرون. اولین کاری که کرد، چک کردنِ موجودی حسابش بود. پیامک بانک، بی‌رحم‌ترین پیامک دنیاست: «موجودی: ۴۵۰،۰۰۰ تومان». قلبش ریخت. هنوز دهمِ ماه بود. حقوقِ ادمینی پیجِ لباس هم که تا سر برج خبری ازش نبود. یه حسِ خفگیِ آشنا اومد سراغش. توی روانشناسی به این حال می‌گن "درماندگیِ آموخته شده"؛ سارا حس می‌کرد هر چقدر هم دست‌وپای بزنه، قرار نیست چیزی درست بشه. پس چرا تلاش کنه؟ برای فرار از این حسِ گند، سریع اینستاگرام رو باز کرد. این تنها مسکنِ قوی‌ای بود که می‌شناخت. استوری‌ها رو تندتند رد می‌کرد تا رسید به پیجِ بلاگری که همیشه دنبالش می‌کرد. دختره داشت یه روتینِ پوستیِ گرون رو تبلیغ می‌کرد. «بچه‌ها این کرم معجزه‌س! حالِ پوستتون رو جا میاره...» سارا یه لحظه مکث کرد. انگار اون کرم قرار بود حالِ دلش رو هم جا بیاره. دستش رفت روی لینک خرید. قیمت: ۳۸۰ هزار تومن. عقلش می‌گفت: «سارا، تو کلاً ۴۵۰ تومن داری! این پولِ اسنپ و ناهارِ هفته‌ته.» ولی احساسش داد می‌زد: «بخرش! تو حق داری یه ذره خوشحال باشی. مگه چقدر زنده‌ای؟ گورِ بابایِ پول!» این همون لحظه‌ی خطرناکه که اقتصاددان‌های رفتاری بهش میگن "خرید درمانی" (Retail Therapy). وقتی عزت‌نفسمون ضربه می‌خوره، مغز دنبال یه "پاداش فوری" می‌گرده تا درد رو تسکین بده. خرید کردن، دوپامین ترشح می‌کنه و برای چند دقیقه حسِ "کنترل داشتن" بهت می‌ده. سارا دکمه "افزودن به سبد خرید" رو زد. حس کرد یه بارِ سنگین از روی دوشش برداشته شد. یه لبخندِ کج و کوله اومد رو لبش. فکر می‌کرد حالش خوب شده، ولی نمی‌دونست که داره با دستِ خودش، طنابِ دورِ گردنش رو سفت‌تر می‌کنه. بلند شد و رفت سمتِ آشپزخونه. مامان داشت کتلت درست می‌کرد. مامان با یه نگاهِ پر از ترحم گفت: «بیدار شدی مادر؟ چقدر می‌خوابی... پاشو یه چایی بریز حالِت جا بیاد. راستی، زن‌داداشت شب میاد اینجا، اون لباس آبیه رو نپوشی باز تیکه بندازه.» سارا چایی رو ریخت ولی دستش می‌لرزید. نه از گشنگی، از ترس. ترس از اینکه نکنه تا آخر عمرش همین‌جا، روی همین کاناپه، منتظرِ یه معجزه بمونه که هیچ‌وقت نمیاد. نیاز به یه تکون داشت. یه تکونِ محکم. و خبر نداشت که اون تکون، همین امروز عصر با زنگِ گوشی‌ش قراره شروع بشه.