کلید رو که انداخت توی در، صدای "تیک" باز شدن قفل مثل تیر خلاص بود برای اعصابِ خردِ سامان. ساعت نه شب بود و هنوز بوی دود و ترافیک اتوبان باقری از لباساش بلند می‌شد. وارد خونه شد. خونه که چه عرض کنم، یه قوطی‌کبریت ۵۰ متری طبقه چهارم با آسانسور همیشه خراب، که نصف حقوقش پای اجاره‌ش می‌رفت. نازی روی مبل لم داده بود و نور آبی گوشی افتاده بود تو صورتش. حتی سرش رو هم بلند نکرد. سامان پلاستیک خرید رو گذاشت رو اپن و گفت: «سلام. چایی نداریم؟» نازی همون‌طور که انگشتش رو تند تند روی صفحه گوشی می‌کشید، گفت: «کتری آب داره، زیرش رو روشن کن. ببین سمیرا عکسای نامزدیش رو گذاشته. پسره انگار پولش از پارو بالا میره. سرویس عروسیش جواهره.» سامان نفسش رو فوت کرد بیرون. دوباره شروع شد. مقایسه، حسرت، زهرِ زندگی.